Paylaşım

Herkes, kendine olmuş artık bu dünyada. Vereceklerimiz, paylaşacaklarımız hep bir noktaya kadar gelmiş, takılmış kalmış. Herkes kendi hesabında, kendi özelinde, kendi derdinde… Diğerini düşünen, kendisine çıkarı olmadan başkasına yardım eden kesim o kadar az ki… Herkes sanki etrafına duvarlar örmüş. Duvarın adı da bencillik duvarı…

Bana sorarsanız bugünün en büyük ruhsal hastalıklarından biri umursamazlık. Hem bireysel anlamda, hem de toplumsal anlamda…

Zaten aslında sorun da burda başlıyor. Herbirimiz kendi hayatımız, gelişimimiz için o kadar kendi içimizde kapanıp kalmışız ki, kendimizden dışarıya çıkamıyoruz. Hep `ama önce bir hayatımı düzene koyayım sonra yardım edeceğim/geleceğim/gideceğim/vereceğim diyoruz. Kendimize bu kadar önem verdiğimizde maalesef sadece bencillikte varoluyoruz.

Daha anlamlı ve kanyağımızla daha bağlantılı bir yaşantı için ‘etrafım için, diğerleri için daha başka ne yapabilirim’ modunda olmamız gerektiğini düşünüyorum. Belki dünyanın makro problemlerini çözemeyiz ama herbirimiz mikrodan başlayabiliriz. Etrafımızdakilere maddi-manevi yardım edebilir, onların yaşamlarında bir mutluluk, bir değişim yaratılmasına yardımcı olabiliriz. Yarattığımız bu enerji, dalgalanmadan dolayı tüm dünyaya yayılacaktır ve aynı anda biz verdikce Evren de bize daha çok verecektir.

Dünyada yalnız değiliz. Ve anlamamız gerekiyor ki ben iyi ve mutlu olmaya çalışssam bile etrafıma yardım etmediğim sürece kendimde eksiklik hissederim. Kendime alacağım hiçbir hediye, ruhuma, yaşlı bir insana elimi uzattığım andaki kadar mutluluk hissettirmez

Ufak yardımlardan baslayalım. Arkadaşımız aradı, ihtiyacı var gidelim yanına… Uzakta mı yaşıyor? Elimizdeki herşeyi bırakalım ve telefonda onu dinlerken sadece ona konsantre olalım. Veya kapımız mı çaldı, gelen kişiye ekmek verelim; hasta dostumuz mu var, arayalım yanında olalım; ihtiyaçlı arkadaşımız mı var, onu ziyarete gidelim, çiçek gönderelim…

En önemlisi de bugün bir yardımda bulunduysak ve karşımıza ikinci bir istek çıktıysa, sakın kaçırmayalım fırsatı… Yardım ettiğimiz anda, çoğumuz kendimizden memnun oluruz ve biraz böbürleniriz.. Sakın bu enerjiye düşmeyelim. Hep yeni fırsatlar arayalım etrafımızda ve fark yaratalım.

Paylaşalım… Işığımızı paylaşalım…

Cünkü ancak paylaştıkca dünya yaşanır hale gelecek tekrar.

Çünkü ancak kendi köşemizden çıkınca bir bütün olmaya başlayacağız.

Çünkü ancak biz ufak degişimler baslattıgımız zaman büyük değişimlere yol açacağız.